در کتاب فارسی ششم صفحه ی ۴۳ این کتاب درباره ی آداب طعام خوردن مطلبی آمده که مغایرت اساسی با آیات قران کریم و روایات دارد!

در این مطلب آمده:به طعام نظر نکند و طعام نبوید و نگزیند!!!

 جای بسی شگفتی است چگونه  از این آیه‌ی قران غافل شده ایم  که: فلینظر الانسان الی طعامه (پس انسان باید به غذای خویش نگاه کند) و یا آیات و روایان متعدد دیگر در این خصوص که مجال پرداختن به آن نیست.(1)

همچنین  کم دقتی در قرار دادن علائم نگارشی  در این کتاب مشاهده می گردد.


 البته قابل ذکر است که  مولفین محترم این متن را ننوشته اند، بلکه از کتاب اخلاق ناصری خواجه نصیرالدین توسی برداشت کرده اند.آنچه مهم است و معلمان باید به آن توجه نمایند این است که در متن اخلاق ناصری آمده است به الوان طعام نظر نکند و این کلمه در کتاب فارسی ششم جا افتاده است. 

متن اخلاق ناصری در آداب غذا خوردن:

 آداب طعام خوردن :

 اول دست و دهان و بيني پاك كند، آنگاه به كنار خوان(77) حاضر آيد و چون بر مائده بنشيند به طعام خوردن مبادرت نكند مگر كه ميزبان بود. و دست و جامه آلوده نگرداند و بزياده از سه انگشت نخورد و دهن فراخ باز نكند و لقمه بزرگ برنگيرد و زود فرو نبرد و بسيار نيز در دهن نگاه ندارد و انگشت نليسد و با لوان طعام(78) نظر نكند و طعام نبويد و نگزيند.

 و اگر بهترين طعام اندك بود بر آن ولوع(79) ننمايد و آنرا به ديگران ايثار كند و دًسومت(80) بر انگشت نگذارد و نان و نمك تر نكند و در كسي كه با او مؤاكله(81) كند ننگرد و در لقمة او نظر نكند.

 و از پيش خود خورد و آنچه بدهن برد مانند استخوان و غير آن بر نان وسفره ننهد. و اگر در لقمة استخواني يا موئي بود چنان از دهن بيافكند كه غيري وقوف نيابد. و آنچه از ديگري متنفّر يابد ارتكاب نكند. 

و پيش خود چنان دارد كه اگر كسي خواهد كه بقيه طعام او تناول كند از آن متنفّر نشود. و چيزي از دهان و لقمه در كاسه و بر نان نيفكند.

و پيش از ديگران به مدتي دست باز نگيرد بل اگر سير شده باشد تعلّل(82)نمايد تا ديگران نيز فارغ شوند.

و اگر آن جماعت دست باز گيرند او نيز باز گيرد و اگر چه گرسنه بود، مگر در خانة خود يا به موضعي كه بيگانگان نباشند. و اگر در ميان طعام به آب حاجت افتد به نهيب نخورد و آواز از دهن و حلق بيرون نيارد.

 و چون خلال كند با طرفي شود. و آنچه بزبان از دندان جدا شود فرو برد. و آنچه بخلال بيرون آرد به موضعي افكند كه مردم نفرت نگيرند.

 و اگر در ميان جمع بود در خلال كردن توقّف نمايد. و چون دست شويد در پاك كردن انگشتان و اصول(83) ناخنان جهد بليغ كند. 

و همچنين در تنقية(84) لب و دندان . و غرغره نكند و آب دهان در طشت نيفكند. و چون آب از دهن بريزد بدست بپوشد. 

و در دست شستن سبقت نكند بر ديگران و اگر پيش از طعام دست شويند شايد كه ميزبان سبقت كند بر ديگر حاضران در دست شستن .

 

منبع : یار مهربان